|
|
|
| Bay, 46 |
| Mersin |
 |
|
|
 |
O bir büyük insan.O bir önder,isimsiz kahraman...
B A B A M ‘ A
Son nefesini verirken
nasırlıydı elleri...
Kollarımda yatıyordu
ve açıktı gözleri..
O mutlu yuvada,
kızılca kıyamet koptu,
Kalktı bir gemi daha,
babam artık yoktu...
Ölümlü dünya bu,
yar olmadı kimseye,
Bir inanış vardır ama,
“kötüye kalır” diye...
Köyünden aldılar onu,
henüz bir çocuktu,
Yoksulluk diz boyu,
okumak bir kurtuluştu...
Okudu Düziçi’nde,
Köy Enstitüsü’nde,
Kara çalılar gibi bir çocuk”un
izinde...
Eğitip öğrettiler,
yine köye verdiler,
Aydınlattı karanlığı,
köylüler çok sevdiler...
Çünkü orda yetişti o,
iyi tanır ruhunu;
Yine köye dönerek,
oldu halkın umudu...
Ne meyveler yetiştirdi,
hele bir görseniz,
Toprakla savaşına,
şaşar kalırdınız siz....
Yedi oğlu oldu,
biri kız olur mu diye,
Okuttu hepsini de,
bir bir verdi devlete...
Çok çalıştı,yaşamadı,
hep geleceğe attı;
Son nefesinde gözü,
o nedenle açıktı...
Otuz yıl hiç durmadan
yurduna hizmet verdi,
Emekli olmamıştı,
o günleri göremedi...
Yirmi ekim seksen beşte,
sayım görevi verdiler,
Aynı nüfus sayımında,
onu kayıttan düştüler...
Tam on sekiz yıl oldu,
aramızdan ayrılalı...
Okulunun yanında kondu,
oradadır mezarı... (27.05.2005 01:26)
(bakınız: ölüm, insan, büyü, gözler, dünya, çocuk, savaş, yaşam, neden, okumak)
| Bu yorum için 1-5 arası yıldız verin. |
|
|
|
Nev-eser
çark12
