En Popüler:
1 - erotik film
2 - gerdek gecesi
3 - kızlar
4 - ergenekon
5 - erdem beyazıt
6 - fethullah gülen
7 - kürt isimleri
8 - büyü
9 - öyle birini sevdim ki
10 - elif
11 - esra
12 - kürt
13 - dabbe tül arz
14 - insan
15 - tuana
16 - lol
17 - seyduna türküleri
18 - gizem
19 - hz hamza
20 - hümanist
|
 |
OSMANLI sizce ne demek, OSMANLI size neyi çağrıştırıyor?
 |
Terimi Ekleyen: rotarlı
Eklenme Tarihi: 28.06.2002 23:04 |
osmanlı imparatorlugu dünyada emsali gorulmemis bir devlettir.
onlar ki yedi cihana türkün adını duyurmustur. o devlet ile dünya medenileşmiştir.bazılarının pesinde kostugu o avrupa daha yıkanmayı bilmezdi. pislikleri yüzünden yollarında yürünmezdi. onlar hamamı dahi türklerden ögrenmislerdir osmanlılar bütün avrupaya insan olmayı ögretmislerdir.şimdi onları kötüleyenler sadece avrupa ve onların maşalarıdır.soykırımı iddia eden ermeniler doguda hamile kadınların karınlarını yarıp öldürmüslerdir çocukları acımasızca katletmişlerdir
geçmişimize sahip cıkalım türk milleti
(bakınız: insan, kadın, türk, para, dünya, şimdi, çocuk, kadınlar, ermeniler, türkü)
|
tntman
03.09.2006 01:35 |
İnsanları din yoluyla sömüren damarlarında bir damla türk kanı olmayan araplaşmış bir devlet isteyen bir takım zihin fukarası insanlar. Beden gücü yerine zihin gücü kullanılmaya başlandığında çöken bir devlet. Taşdevrinden kalma zihniyetlerle ilerlemeye çalışan padişahlar. Ellerinde zamanın en iyi vurdulu kırdılı silahları olduğu halde istanbulu zar zor alan fukaralar. 5 Yaşındaki çocuktan zar zor birazda dayak yiyerek döven 4 tane yetişkin insan...
(bakınız: istanbul, insan, zaman, türk, çocuk, bira, devlet, insanlar, eller, ömür)
|
icebruise
18.08.2006 16:25 |
Bindörtyüz küsur yıl önce ana rahmine düştün. Malazgirt’te doğarken, Anadolu’nun ilk kumandanı Süleyman Şah’ın tekbir seslerini dinledin. Söğüt’teki çocukluğuna Yunus’un ruhunu yoldaş kıldın. Edebali Hazretleri’nin tekkesinde tutuşturduğun vecd ateşini delikanlılığına “Fatih” yaptın. Allah’ın edebi saltanatını temsilen kurduğun devlet “Zillu’llah-i fi’l-âlem” (Allah’ın yeryüzündeki gölgesi) sıfatı ile tanındı. Ne zulüm, ne küfür, ne fitne, ne bir, ne bin cephesiyle vardı senin lügatında. Savaşmak zorunda kaldın da savaştın, yani hiçbir zaman savaşı lizatihi hasen (zatından dolayı güzel) görmedin.
Hûlagû’nün Neron’un kellelerden yükselttiği kuleler yerine sen fethettiğin kalplerden kurulu kalelerde oturdun. Ülkeleri kılıçla değil, erenlerle fethettin. Manisa çilehanesinden Kosova Meydanı’na at süren derviş Hüdavendigar’ın “Seyr-u sülûk” atlısıydın. Cihadın büyüğü de küçüğü de senin nasibindi. Peygamber (s.a.v.) methinin muhatabı olma liyakatine eriştiğin gün sancağını sadece Konstantin’in surlarına değil, azametinle topyekün küfrün yüreğine diktin. Bütün dünya karşında titreye dursun sen aksakallı pirimiz; Akşemseddin (k.s.) ’in huzurunda titrerdin. Yıldırım’la birleştirip Anadolulaştırdığın “diyar-ı Rum”u Fatih’in iradesiyle -Timur fetretinden kurtarıp- “ebediyyelebed” İslâm’a teslim ettin.
Bir kaç ferdi zuhuru istisna sayarsak Hz. Ali’nin şahadetiyle tüllenen Saadet Asrı seninle tekrar hayata açıldı. Filozof, “Önceden hazırlanmış olanlar için bir işaret kafidir” der. İslâm’ı, yalnız İslâm’la yaşamaya öylesine hazırdın ki, O’ndan (s.a.v.) aldığın en ufak bir işaret seni bir iklimden bir başka iklime koşturdu. Yani fethe çıkarken, emri bizzat Fahri Kainat Efendimiz (s.a.v.) verirdi. Tarih hadisenin bu boyuna şahittir: Hoca Sadedin Efendi, babası Hasan Can’dan şöyle bir hadise nakleder: Yavuz Sultan Selim çoğu geceler uyumaz, sohbet arkadaşı Hasan Can’la kitap okur, ilmi meselelerde müzakere ederdi. Hasan Can’ın uyuya kalıp Sultan’ın sohbetine gidemediği bir gecenin sabahında Yavuz, Hasan Can’a sorar: “İmdi ne düş gördün beyan eyle! ” Hasan Can kayda değer bir rüya görmediğini söyler. Sultan’ın ısrarları neticesinde anlar ki görülen mühim bir rüya vardır. Söz konusu rüyayı bir başka Hasan olan Kapı Ağası Hasan görmüştür. Rüya şöyledir; Gecenin bir vakti sarayın kapısı çalınır, kalabalık halde gelenler, İslami libas içerisinde Arabi simalı nurani şahsiyetlerdir. Silah kuşanmışlar, ellerine bayrak almışlardır. Kapının yanında da dört nurani şahıs durmaktadır. Onların ellerinde de birer sancak mevcuttur. Kapıyı vuran şahsın elinde ise Sultan’ın ak sancağı vardır. Hasan Ağa’ya der ki; “Bu gördüğün cemaat Resulullah’ın (s.a.v.) ashabıdır. Bizi Allah Resulü gönderip selam etti ve buyurdu ki, ‘Yavuz kalkup gelsun! Haremeyn hizmeti Ona verildi. Bu gördüğün dört kimseden bu Ebu Bekir-i Sıddık, bu Ömeru’l-Faruk, bu Osman-ı Zinnurreyn’dür. Seninle konuşan ben ise Ali b. Ebi Talib’im. Var Selim Han’a selam söyle.”
Rüyayı dinledikçe Yavuz’un yüzü kızarır, gözleri yaşarır ve Hasan Cana bakıp, “Biz sana demezmiyiz ki, bir tarafa memur olmadan hareket etmeyiz. Ceddimiz evliyalıktan nasibdar idi. Kerametleri vardır. Ancak içlerinden biz anlara benzemedik.” der. Mısır illerine gidişinin arka planında bu “Emr-i Rasul” vardır.
***
Siyasetin kudretli dehası Yavuz’la, ilmi en yüksek makam olarak addettiğini tescil ettin: Kemal Paşazâde’nin atının ayağından cübbene sıçrayan çamuru şeref kabul edip, kaftancıbaşıya; “Bu cübbeyi al, öldüğümde tabutuma sar! ” diye vasiyyet ettin. İmam-ı Azam’a zülmeden “devlet” sen de alimin atının ayağından sıçrayan çamurda şeref aradı. Sina çölünü aşarken, bir ara atından inip yaya yürüdün (Yavuz) , sana hürmeten “Asakir-i Mansure-i Muhammediyye” de attan indi, meşakkat son haddine varmıştı ki, Kemal Paşazâde maruzat bildirdi: “Sultanım! ordu telef olmayla karşı karşıyadır, atınıza binseniz de asker de sûvarileşse”, cevabın ne müthişdi: “Hocam! Sevgililer Sevgilisi (s.a.v.) önümüzde yaya yürürken biz nasıl ata binebiliriz.”
***
Medeniyet devletiydin. İdarede Fatih’in, ilimde Ebussuud’un, imarette Sinan’ın, şiirde Baki’n, Musikide Dede Efendi’n, Denizde Barbaros’un vardı. Medeniyeti temsil ettiğin gibi cihadı da sen temsil ediyordun. Fakat mustağriplerin iddia ettiği gibi anladığın tek şey cihad değildi. Gerçekte sen kılıç devleti değil medeniyet devletiydin.
İslâm adaletinin kristal hüviyeti Ömer (r.a.) ikinci kez sende parladı. Viyana’dan Yemen’e bir “Nizam Sarayı” idin. Payitahtına yürümeye hazırlanan Haçlı Ordusu, İstanbul Hıristiyan’ları tarafından Paris’te durdurulup; “Gelmeyin! Biz Osmanlı’nın yurdunda, onun idaresinde daha rahatız” denilerek geri çevrilmişti. Hıristiyan’a Hıristiyan idareden daha adil davrandın. Zalim devletleri Osmanlı korkusu, Seni ise Allah korkusu kuşatmıştı. Bir defasında Saray’ın bütün ağaçlarını karıncalar istila etmişti. Onlardan kurtulmak için denenen bütün usuller akamete uğramış, son çare olarak karıncaları öldürmek kalmıştı. Bunun için de Ebussuud’un fetvası gerekiyordu. Karıncalar karşısında acze düşen muhteşem Süleyman sorar Ebussuud’a:
“Varıp direhti (ağacı) sarınca karınca
Günah olur mu karıncayı kırınca.”
Derki Şeyhu’l-İslâm:
“Yarın Hakk’ın divanına varınca
Gelip hakkın alır Süleyman’dan karınca.” Dünyayı sarsan Süleyman’ı sarsar bu fetva. Batılı adam arenalarda köleleri arslanlara parçalatırken sen karıncanın hakkını düşünüyordun. Gerçekte sen de güçlüydün Roma da. Yavuz da kuvvetliydi Neron’da. Fakat onlar işgal etti sen ise fethettin. Fethin, Süleymaniye külliyesiyle ebedileşti. Fatih medresesinde cellatları değil İbn-i Kemal’leri yetiştirdin. İnkılabı demir kılıçla kafa uçurarak değil, Cibril kanadı ile gönül açarak yaptın.
Selçuklu’da şekil bulan vakıf medeniyetini öylesine örgüleştirdin ki; tenhalara terkedilmiş insana el uzatmak şöyle dursun bütün hayvanlara ulaştın. Yetim kızlar çeyimizi kim yapacak, fakir talebeler kitabımızı kim alacak, yabani hayvanlar karnımızı kim doyuracak diye düşünmüyordu; çünkü sen vardın.
Viyana’dan-Yemen’e, Cebelitarık’tan-Cava adalarına İslâm Haritasının hamisi sendin. Güneşi batmayan devletinin sınırlarını zincirle toprağa değil, imanla yüreklere çizdin.
Doğunun zafer kürsüsü Ayasofya’da ezanı sen okudun. Sevgililer Sevgilisi’nin (s.a.v.) tarih tribününden seyrettiği muazzam İslâm yürüyüşünün başında sen vardın. Lider oldun, padişah oldun. Şam’da, Bağdat’ta, Mekke’de, Medine’de hutbe okuttun. Fakat ne Haccac gibi zalim ne Me’mun gibi hakim oldun. 20 Şubat 1517 Cuma günü Kahire’deki Melik Müeyyed Camii’nde adına (Yavuz) okunan hutbede hatip o zamana kadar adet olduğu vechile “Hakimu’l-Haremeyn-i Şerifeyn” sıfatını kullanmıştı da müdahale ederek “Hadimu’l-Haremyni’ş-şerifeyn” diyerek ifadeyi tashih etmiştin.
O kadar güçlüydün ki; durduruluşun bile devletlerin topyekün hayatına eşitlenmeyecek kadar uzun olmuştu. “Çöküş” diye bir yafta astılar boynuna. Gerçekte böyle bir kelime yok senin lügatında. Çöküş iftiradır sana. Sen çökmedin, sadece ihanete uğradın. Etiyle, rengiyle senden; ruhuyla, kafasıyla batıdan olanlar ihanet etti sana.
Büyük Britanya uğruna çalışanlar sömürülerini kamufle etmek için seni emperyalist olarak ilân etmişti. Kudüs’e gelen İngilizleri halk davulla karşılamıştı. Avuçlarını parçalarcasına Britanya’yı alkışlayan Müslüman’a artık kim anlatabilirdi Hicaz demiryolunu niçin yaptığını?
Yemeyip-yedirdiğin, giymeyip-giydirdiğin adamlar tarafından defalarca hançerlendin. İstanbul’da ittihatçılar, Mısır’da aldatılmış halk aynı hedefe koşarcasına hem devletini yıkıyor hem de Neron gibi Roma’yı yaktıktan sonra; “Romalılar uyanın, ayaklanın Hıristiyanlar şehrimizi yakıyor.” diye tellallar bağırtıyordu.
Yazık ki seni anlayamadık. Medine müdafaası sırasında bir üsteğmeninin (İdris Sabih Bey) Allah Resulü’ne hitaben kaleme aldığı şu mısralar ümmetin vicdanında hala hak ettiği yeri bulamadı:
…
Unuttuk İlhan’ı, kara Oğuz’u;
İşledik seni gözbebeğimize.
Bağışla ey şefi’ kusurumuzu
Bin küsür senelik emeğimize.
…
Nedense kimseler dinlemez eyvah!
O kadar saf olan dileğimizi
Bir ümmi isen de Ya Resulellah.
Ancak sen okursun yüreğimizi.
…
Yapamaz Ertuğrul evladı sensiz.
Can verir, Canan’ı veremez Türkler.
Ebedi Hadimu’l-Haremeyniniz.
Ölsekde ravza’nı ruhumuz bekler.
***
Sevgililer Sevgilisi’nin (s.a.v.) lider ve nefer kadrosunu methettiği; gerçek millet örgünü inkâr edenler, iptidai kabile ruhunda milliyetçilik, totem kültüründe ise ruh kaynakları aradı:
“Mefahir kaynasın gitsin de vicdanlar kesilsin lâl,
Bu izmihlâli ahlâkî yürürken durmaz istiklâl.”
İngilizlerin çizdiği sınırları “nass” kabul edenler malum sınırları “misak-ı millî” ilan ettiler. Halbuki senin haritanda sınır yoktu. Hergün yeni bir akın, yeni bir fetih vardı.
***
Ak cübbeli kumandan Alparslan’ın imzaladığı Anadolu tapusunu son defa Çanakkale’de ikiyüz ellibin şehidle mühürledin ve altına bize dair şu notu düştün: “Canımı vererek mühürlediğim bu Anadolu tapusunu, aynı renkleriyle milletin vicdanında korumayı ihmal etme! ” Emanetine sahip çıkmadık. Bir tarafta yâd’ın ağladıkça ağlayanlar, diğer tarafta adına sövgüler yağdıranlar.
***
Ey medeniyet! Seni hayattan biz tecrit ettik, tarih diye müzelere biz koyduk. Şimdi sen orada durduruluşuna, bizse burada medeniyetini durduruşumuza hayıflanıyoruz. Düşünüyorum da dün; Yavuz’un, Fatih’in yâdını Orhan’ın kabrinde tekmeleyen Yunanla bugün senin mirasını tezyif eden “yazar(!) ” arasında ne fark var! ?
***
Büyük İslâm yürüyüşünü yine sen başlatacaksın. Ok meydanında fetih haberlerini yine sen okuyacaksın. Bağdat’tan Budin’e akıncıları yine sen yollayacaksın. Yetimler Orhan’sız, Bağdat Murat’sız perişan oldu gel, gel artık Osmanlı. Ümmetin onurunu kurtaracak büyük hamleni yap artık, bekliyoruz.
İNKİŞAF DERGİSİNDEN ALINTIDIR
|
theUGLY
31.07.2006 16:45 |
Osmanlı’nın ortalığı toz duman ettiği yıllar... Avrupa’da “Arthur oğlum, o tabakta bi köfte kalırsa seni Türklere veririm vallaha” lafının çıkıp da halk arasında deyim olduğu zamanlar yağni.
Bi İngiliz gasteci Türk ordusunun anlatıldığı kadar disiplinli olup olmadığını araştırmak için (Nereye gelmiş? Türkiye’ye mi? Osmanlı’ya mı? Anadolu’ya mı? Ülkemize mi? .. Ne denir bur’da?) şeye gelmiş, eee, gelmiş işte. O sırada çok büyük bi alay Konya Ovası’ndaymış. (Niye?) Gasteciyi de Konya’ya getirmişler. İngiliz bütün gün fotoğraf çekmiş, askerlerle, komutanlarla konuşmuş. Herkese aynı şeyi soruyomuş, “Böyle disiplinli bi ordunun sırrı ne? ” Her seferinde de aynı cevabı alıyomuş: “Çünkü biz Türküz! ”
Gece olmuş yatılmış. İngiliz gasteci sabah çadırının penceresinden sızan ışıkla uyanmış. Bakmış saat daha sabahın beşi. “Kalkayım da şu nöbet yerlerini gezeyim. Bakarsın uyuyan bi nöbetçi filan yakalarım da heriflerin fiyakalarını bozarım” diye düşünmüş. Fotoğraf makinasını hazırlayıp ayağının ucuna basa basa dışarı çıkmış. Anaaa, bi de ne görsün? Alaydan tek bi Allahın kulu yok! Herrr taraf silme Konya Ovası... Yani o kocca alay, binlerce asker, çıt çıkarmadan, gasteciyi uyandırmadan, atını, topunu, tüfeğini yüklenip, çadırlarını toplayıp gitmiş.
Osmanlı deyince durup beş dak’ka düşünücen taabi. Kolay mı öyle yedi cihana kök söktürmek! İngiliz gasteci ülkesine dönüp bu olayı yazmış da kimse inanmamış adama. “Sana bu masalı anlatman için kaç kese altın verdiler” demişler alay ederek. Adam da o sinirle evini barkını satıp İstanbul’a gelmiş. Topkapı Sarayı’nın muhafız başısına hikayesini anlatıp, Türk ordusuna katılmak istediğini söylemiş. Gavur diye temkinli davranmışlar ama adamın istediği olmuş yine de. Silahhane de namlu yağlama işine vermişler. Orada ömrünün sonuna kadar huzur içinde çalışmış gasteci.
(bakınız: istanbul, zaman, türk, gece, büyü, masal, huzur, türkiye, türkü, adam)
|
vulcan
22.07.2006 19:34 |
Dünya tarihini 'Tarih' yapan; Dünya'ya adalet,hoşgörü,insan hakları ve İslam değerlerini öğreten hatta bir hristiyanın: 'Hristiyan hakimiyetinde kalmaktansa Osmanlı kavuğunu tercih ederim! ' dediği tüm Dünya'nın önünde saygı ve sevgiyle egildiği Türk-İslam cihan imparatorluğu.İslam'ın koruyuculuğu ve savunuculuğunu Araplardan devr alan babadan ogula geçen yönetim imparatorluğu
(bakınız: insan, sevgi, türk, para, baba, dünya, hoşgörü, adalet, saygı, islam)
|
BEDEVİ-X
03.06.2006 14:34 |
|
|
